Alle berichten door Redactie

Toen Cable 1 op 8 februari 1988 van start ging, was het een van de eerste serieuze pogingen om commerciële radio in Nederland en daarbuiten te introduceren. Officieel presenteerde het station zich als een Brits bedrijf, maar achter de schermen was het een volledig Nederlands initiatief van Willem van Kooten en Ad Ossendrijver. Hun ambitie was groot: een pan‑Europese zender die de traditionele grenzen van het medialandschap zou doorbreken.

Een internationale droom met Nederlandse wortels
Cable 1 moest klinken als een internationale speler. De zender kreeg een Engelstalige uitstraling, met jingles die deden denken aan Londen en dj’s die soepel schakelden tussen Nederlands en Engels. Van Kooten noemde die stijl zelf “Eurowaals”, passend bij een tijd waarin Europa steeds meer naar elkaar toegroeide en satellietdistributie nieuwe kansen bood.

Het station verscheen al snel op de kabel in Amsterdam, Rotterdam, Glasgow en Berlijn, en werd daarmee een van de eerste commerciële radiozenders die in Nederlandse huiskamers te horen was. Om het internationale karakter te benadrukken, meldde het persbericht op de lanceringsdag dat het hoofdkantoor in Londen stond, terwijl de studio’s “vanwege de satellietcapaciteit van de PTT” in Nederland waren gevestigd. In werkelijkheid was het vooral een slimme juridische constructie.

Cable 1 profileerde zich bovendien bewust in de traditie van grote grenszenders door de oude slogan van Radio Luxemburg te gebruiken: “The Station of the Stars.”

Technische voorsprong als visitekaartje
Een belangrijk verkoopargument was de technische kwaliteit. Ossendrijver verklaarde in 1987 dat Cable 1 een uitzonderlijk ruisarm systeem gebruikte om het audiosignaal naar de satelliet te sturen. De NOS liet dit testen door de NOB, die bevestigde dat de geluidskwaliteit inderdaad uitstekend was — zelfs beter dan die van grote satellietzenders als Sky Channel en Super Channel. Het gaf Cable 1 een modern en professioneel imago.

Een wankele buitenlandse status
De internationale façade bleek echter kwetsbaar. Hoewel Cable 1 zich als Brits station presenteerde, bevond de satelliet‑uplink zich gewoon in Nederland. Dat werd een politiek probleem. Van Kooten vertelde later dat hij toestemming had gekregen van minister Elco Brinkman om vanuit Nederhorst den Berg op te stralen, maar dat premier Ruud Lubbers de constructie ontdekte en gebruikte in de strijd tegen het commerciële tv‑project TV10. Cable 1 werd daarbij meegesleurd.

Toen de druk toenam, probeerde het station alsnog een echte buitenlandse status te verkrijgen. Van Kooten verklaarde in 1989 dat het Britse Radio Broadland Holdings PLC de meerderheid van de aandelen had overgenomen en dat de uplink naar Engeland zou verhuizen. Maar het was te laat.

Weerstand en ondergang
De NOS stapte naar de rechter omdat Cable 1 volgens hen niet voldeed aan de regels voor buitenlandse omroepen. In 1989 werd het station van de kabel gehaald. Het Commissariaat voor de Media concludeerde later dat Cable 1 in feite een Nederlandse zender was, waarmee het doek definitief viel.

Een korte maar invloedrijke episode
Hoewel Cable 1 slechts kort bestond, bewees het dat er in Nederland een groot publiek was voor commerciële radio — lang voordat dit officieel werd toegestaan. De pioniersgeest van Van Kooten en Ossendrijver vormde een inspiratiebron voor latere commerciële stations die wél blijvend voet aan de grond kregen.

Toen op 31 augustus 1974 de Nederlandse zeezenders Radio Veronica en Radio Noordzee Internationaal hun uitzendingen staakten, leek een tijdperk voorbij. De Nederlandse regering had eindelijk het Verdrag van Straatsburg geratificeerd, een internationale afspraak uit 1965 die landen verbood om medewerking te verlenen aan radio‑ en televisie-uitzendingen vanaf schepen in internationale wateren. België had het verdrag al vroeg ondertekend; Nederland volgde pas in 1974, met grote gevolgen voor de populaire zeezenders.

Toch bleef één station hardnekkig doorgaan: Radio Mi Amigo, de Vlaamse zeezender van ondernemer Sylvain Tack. Om vervolging te vermijden, verplaatste Mi Amigo op 29 augustus 1974 zijn zendschip naar de Theems-monding. De studio’s en het kantoor verhuisden naar het Spaanse Platja d’Aro, een kustplaats die strategisch slechts 35 kilometer van de Franse grens lag. Spanje had het verdrag nog niet bekrachtigd, waardoor Mi Amigo via deze constructie legaal kon blijven produceren.

Een grensoverschrijdend publiek
Radio Mi Amigo richtte zich op luisteraars in zowel Nederland als België en groeide uit tot een verbindende factor tussen beide landen. De programma’s waren populair, mede dankzij de herkenbare stijl van de dj’s. Vanaf 1976 werkte Rob van Dam, beter bekend als Marc Jacobs, voor de zender. Hij herinnert zich dat de officiële lezing — dat de bevoorrading vanuit Spanje gebeurde — vooral bedoeld was om de autoriteiten op afstand te houden. In werkelijkheid kwamen de bevoorradingsschepen eerst uit Nederland en België, later uit Frankrijk en Engeland toen de druk toenam.

Volgens Van Dam bleef hij zelf buiten schot, maar collega’s hadden minder geluk. Bart van Leeuwen (radionaam Tim Ridder) werd tijdens een controle op een tenderboot betrapt. Omdat duidelijk werd dat de bemanning van het zendschip afkomstig was, kregen alle opvarenden een proces-verbaal. Van Leeuwen kon niet meer terug aan boord en verhuisde naar Platja d’Aro om vanuit de Spaanse studio’s verder te werken.

Het einde van een tijdperk
In 1978 kwam het onvermijdelijke einde. De zeezender kampte al langer met technische problemen, maar het definitieve breekpunt was het uitvallen van de laatste werkende generator aan boord. Zonder stroom kon het station niet langer uitzenden. Tegelijkertijd veranderde het politieke klimaat. De Spaanse overheid liet weten dat verdere steun aan Mi Amigo niet langer werd gedoogd. Eigenaar Sylvain Tack ontving een officiële brief van de Spaanse minister van Cultuur waarin werd aangekondigd dat Spanje op het punt stond het Verdrag van Straatsburg te ondertekenen.

Voor de medewerkers in Platja d’Aro kwam dit niet onverwacht. Ze wisten dat de juridische speelruimte snel verdween. De combinatie van technische stilstand en politieke druk maakte voortzetting onmogelijk.

Op dat moment viel definitief het doek voor Radio Mi Amigo, een zender die dankzij creativiteit, doorzettingsvermogen en internationale omwegen vier jaar langer wist te overleven dan zijn Nederlandse collega’s. Het station liet een blijvende indruk achter op luisteraars in Nederland en Vlaanderen en groeide uit tot een legendarisch hoofdstuk in de geschiedenis van de zeezenders.

In de jaren vijftig en zestig speelde Radio Luxemburg een unieke rol in het Europese radiolandschap. Vanuit het Groothertogdom wist het station miljoenen luisteraars te bereiken, waaronder een groot Nederlands publiek dat in eigen land vooral was aangewezen op de strak gereguleerde Hilversumse omroep. Luxemburg werd daarmee een van de eerste vormen van grensradio: een zender die nationale regels omzeilde door simpelweg van buiten de landsgrenzen te opereren.

De Engelstalige avondprogrammering op de beroemde 208 meter middengolf was voor veel jongeren een eerste kennismaking met popmuziek. Presentatoren als Barry Aldis, Tony Prince en Pete Murray werden iconen. Omdat platenmaatschappijen als Philips, Decca en EMI de programma’s financierden, draaiden de dj’s vooral muziek uit hun eigen catalogus — maar dat maakte de zender niet minder populair.

Vanaf 5 december 1953 kreeg Radio Luxemburg ook een Nederlandstalige service. Het signaal reikte tot in de Randstad en bood luisteraars toegang tot Amerikaanse en Britse jazz en popmuziek die in Hilversum nauwelijks te horen was. Hoewel de toon wat traditioneler was dan in de Engelstalige uitzendingen, vormde Luxemburg jarenlang een aantrekkelijk alternatief — zeker tot de komst van Radio Veronica en de Engelse zeezenders.

Opmerkelijk genoeg is er van deze Nederlandstalige uitzendingen nauwelijks archiefmateriaal bewaard gebleven. Geluidsbanden, documenten en programmagegevens zijn vrijwel volledig verdwenen. De geschiedenis moet worden gereconstrueerd uit krantenknipsels, luisteraarsverslagen en herinneringen van oud‑medewerkers.

De Nederlandse presentatoren vormden bij Luxemburg een minderheid, maar waren geliefd door hun toegankelijke stijl. De zender stond bekend om zijn gezellige, publieksgerichte programmering met spelletjes, quizzen en reportages. Een goed voorbeeld was Touring Tournée (1960–1961), waarin Herman Emmink benzinestations door heel Nederland bezocht en ter plekke spelletjes opnam. De banden werden via telefoonlijnen doorgestuurd naar Brussel, waar de reclames werden toegevoegd.

De meeste programma’s werden in Brussel opgenomen, eerst aan het Brouckèreplein en later aan de Grensstraat en de Lloyd Georgelaan. Vanaf 1959 konden uitzendingen dankzij een lijnverbinding deels live worden gepresenteerd. Ook Hilversum speelde een rol: zo nam Herman Emmink zijn programma 1000 Vrolijke Noten op in de Phonogram‑studio.

Onder de Nederlandse stemmen die grote bekendheid verwierven, sprong Stan Haag eruit. Zijn programma Stan Haag bij de koffie (1960–1968) werd een publieksfavoriet. Haag had al een lange carrière bij KRO en AVRO en zou later overstappen naar Radio Veronica. Ook jazzkenner Pete Felleman, bekend van zijn VARA‑programma’s, maakte furore bij Luxemburg met shows waarin hij verrassend brede muziek draaide en zelfs reclames inzong.

Andere bekende namen die voor Luxemburg werkten waren Peter Koelewijn, Peter Vandam en Felix Meurders.

In 1992 kwam er een einde aan Radio Luxemburg als internationale zender. Dalende reclame-inkomsten en de opkomst van nieuwe media maakten het model onhoudbaar. Toch blijft de invloed van Luxemburg groot: het station legde de basis voor de popradio zoals die in de decennia daarna zou uitgroeien.

Halverwege de jaren negentig stond de lokale radiosector in Belgisch- en Nederlands-Limburg voor grote veranderingen. Radio Speedway, dat zich in de jaren tachtig en vroege jaren negentig had ontwikkeld tot een vaste waarde in de regio, merkte dat het radiolandschap professioneler werd. De opkomst van commerciële ketens, de toenemende concurrentie en de noodzaak om een herkenbare, moderne identiteit te creëren, leidden tot een ingrijpende transformatie. Die verandering mondde uit in de geboorte van Radio NIVO, een station dat zich wilde profileren als eigentijds, lokaal en toekomstgericht.

De zoektocht naar een nieuwe naam
Het vinden van een nieuwe naam bleek een grotere uitdaging dan verwacht. Binnen de kerngroep — onder wie Stefan Vandebruaene, Willy Baens en Pieter Janssen — leefde de wens om een naam te kiezen die zowel origineel als betekenisvol was. Ideeën als Radio Centraal en Radio Delta passeerden de revue. Delta stond symbool voor verandering en een nieuw begin, maar bleek al in gebruik door een andere zender.

Ook regionale verwijzingen werden onderzocht. Namen gebaseerd op het Grootbroek of de Abeek werden overwogen, maar geen ervan voelde passend voor een station dat een bredere uitstraling wilde hebben.

De doorbraak kwam met de vondst van de naam NIVO, een acroniem voor Normgevend, Inventief, Vernieuwend en Objectief. De naam sloot aan bij de ambitie om een modern, professioneel en herkenbaar radiostation te worden. De kerngroep stond er meteen achter.

Een nieuw logo en een nieuw geluid
Voor het nieuwe logo werd een vormgever ingeschakeld via sportmedewerker Reggy Kwaspen. Het ontwerp bestond uit grote kapitalen “NIVO”, met sierlijk het woord “Radio” erdoorheen en de frequentie als herkenbaar element. De eerste versie bevatte een Engelstalige slogan, maar die werd vervangen door de Nederlandstalige pay-off “Radio met imago”, aangevuld met de naam van de gemeente Kinrooi.

Ook het geluid van de zender werd volledig vernieuwd. Jingleproducent LDG uit Herentals leverde een compleet pakket dat aansloot bij het profiel van een familieradio. De jingles verwezen naar de nieuwe naam, de frequentie en de slogan “radio op top niveau”. Daarnaast werden nieuwe commercials en programmaspots geproduceerd om de horizontale programmering te ondersteunen.

Een volledig nieuwe dagprogrammering
Voor de start op 1 januari 1995 werd een volledig nieuwe programmering opgesteld. De dagindeling werd strakker, herkenbaarder en meer in lijn met professionele radiostations. De ochtend kreeg een duidelijke structuur met programma’s als Ochtendklanken en Ochtendprikkels. Overdag volgden blokken met nieuws, infotainment en muziekprogramma’s zoals Koffiekringen, Spijkertijd en PopFM.

’s Avonds bleef ruimte voor thematische programma’s, variërend van rock en klassiek tot dialectmuziek en lokale bands. In het weekend werd ingezet op ontspanning, sport en regionale informatie, met onder meer de NIVO Top 30, NIVO Sport en Muziekkrokantjes.

De medewerkers werden in het najaar van 1994 uitgenodigd in De Schuttershoeve in Altweerterheide, waar de plannen, jingles en nieuwe naam werden gepresenteerd. De reacties waren enthousiast en de groep werd gevraagd de plannen tot de officiële lancering geheim te houden.

De aanloop naar de lancering
In de laatste week van 1994 werd non-stop muziek uitgezonden, afgewisseld met mysterieuze spots die aankondigden dat er “iets nieuws” zou starten op 1 januari. Ondertussen werden beide studio’s volledig verbouwd en aangepast aan de nieuwe werkwijze. Niet alle medewerkers konden zich vinden in de modernisering; een kleine groep vertrok nog vóór de start.

Radio NIVO wilde sterk inzetten op lokaal nieuws en regionale betrokkenheid. Rubrieken als Koopjes, Recepten, Uitgaanstips en Euregio Actueel werden ontwikkeld. Voor het nieuws werd gebruikgemaakt van een geavanceerde Teletekst-module, waarmee artikelen konden worden binnengehaald, geprint en bewerkt. Jacques Verboeket werd de vaste nieuwslezer, met een back-up binnen het team.

1 januari 1995: de geboorte van Radio NIVO
Op nieuwjaarsdag 1995 verzamelden medewerkers en betrokkenen zich in de studio. Het nieuwe logo werd op het studioraam aangebracht, de muziekcollectie werd ingeladen en de laatste technische voorbereidingen werden getroffen. Om 12.00 uur klonk een speciaal gemaakte introductiespot — de “final countdown” — waarin op theatrale wijze werd aangekondigd dat een oude droom plaatsmaakte voor een nieuwe realiteit: Radio NIVO.

Daarna volgde ‘I Feel Good’ van James Brown, het eerste nummer van de nieuwe zender. De burgemeester van Kinrooi, Hubert Brouns, sprak de luisteraars toe en wenste het station succes. In de eerste uren presenteerden verschillende programmamakers hun nieuwe shows en werd de luisteraar meegenomen in de vernieuwde koers. De eerste HitTip was A Girl Like You van Edwyn Collins.

Radio NIVO profileerde zich meteen als modern en vooruitstrevend. Het station benadrukte dat het volledig digitaal uitzond — een primeur in de regio — en gebruikte het Compact Disc-logo in zijn communicatie.

De eerste grote uitdaging: reclame
Hoewel de luistercijfers goed waren, bleven de reclame-inkomsten achter. Veel ondernemers kozen liever voor Radio Contact, dat dankzij ketenvorming een groter bereik had. De zender ging daarom op zoek naar nieuwe commerciële partners.

Een onverwachte wending kwam toen Alfons Jagtman, beter bekend als Rob Ronder van zeezenders als Radio Atlantis en Mi Amigo, zich meldde. Hij had ervaring met commerciële radio en zag kansen in Roermond. Zijn bedrijf Publishow ging reclame voor NIVO verkopen, en al snel kwamen de eerste adverteerders binnen.

Om de ontvangst in Roermond te verbeteren, werd de zender verplaatst binnen het gebouw en werden de antennes gedraaid. Het signaal verbeterde, maar bleef kwetsbaar door storingen van Antenne Aachen op 107.8 MHz.

Het opvoeren van het vermogen
Omdat de concurrentie in de regio vaak met hogere vermogens uitzond, besloot NIVO — net als vele andere lokale zenders — het vermogen op te voeren. De frequentie werd verschoven van 107.90 naar 107.95 MHz en met behulp van een eindtrap werd het vermogen verhoogd tot ongeveer 350 Watt. Hierdoor werd het station tot ver buiten de regio ontvangen, zelfs tot in Venlo en Maastricht.

Dit succes bleef echter niet onopgemerkt. Na klachten over storingen in de luchtvaart — later bleek dat deze klacht vermoedelijk niet van Düsseldorf kwam, maar indirect via Nederlandse instanties — verscheen het BIPT voor de deur. De zender moest terug naar het vergunde vermogen en de eindtrap werd in beslag genomen. Na een gerechtelijke procedure werd de zaak geseponeerd, maar de boodschap was duidelijk: de zender moest binnen de regels blijven.

Jingles van Speedway op Radio Monza
De oude bandrecorders van Speedway, die bij NIVO niet meer gebruikt werden, werden verkocht aan Radio Monza. Daarbij werden ook de oude muziekbanden geleverd. Omdat Monza deze niet eerst kopieerde maar direct uitzond, klonken op FM 106.5 ineens oude Speedway-jingles — tot grote hilariteit van luisteraars en medewerkers.

Ketenvorming en regionale positionering
In 1995 ontstond FM Limburg, een regionale keten die lokale zenders wilde verbinden via een centraal raamprogramma. Hoewel NIVO werd benaderd, besloot het station niet deel te nemen om de Nederlandse luisteraars niet te verliezen. Wel werd de muziekkeuze aangepast: minder oudere muziek, meer dialectmuziek en meer aandacht voor regionale artiesten.

Er werd zelfs overwogen om een extern programma in te kopen van de bekende radiomaker Balthasar van Puffelen, maar de kosten bleken te hoog.

Een nieuw hoofdstuk
Met de lancering van Radio NIVO zette de zender een grote stap richting professionalisering. De nieuwe naam, het nieuwe geluid, de strakke programmering en de focus op lokale betrokkenheid gaven het station een frisse identiteit. Ondanks uitdagingen op technisch en commercieel vlak wist NIVO zich te positioneren als een herkenbare en geliefde regionale radiozender.

In de jaren zeventig begon Wiel Vrinssen als discjockey op feesten en partijen. Zijn ervaring met publiek en muziek leidde rond 1980 tot experimenten met illegale FM‑zenders in Molenbeersel en Stramproy. Met eenvoudige apparatuur, gebouwd door lokale technici, wist hij op 101.4 MHz een groot bereik te creëren. De zender kreeg al snel een trouwe schare luisteraars. Omdat Vrinssen naast muziek ook een passie had voor autospeedway, doopte hij zijn station Radio Speedway.

De eerste jaren: improvisatie en groei
De uitzendingen vonden aanvankelijk plaats vanuit een auto, zodat bij controles snel kon worden uitgeweken. Later werd de slaapkamer van Vrinssens ouderlijk huis omgebouwd tot studio. Op 104.0 MHz groeide Speedway uit tot een begrip: luisteraars kwamen verzoekjes brengen, belden massaal in en wisten het huis met de grote “SPEEDWAY”-letters op de brievenbus te vinden. Naast Wiel presenteerden ook zijn vrouw Lies (“Lady Speedway”) en buurvrouw Annie Janssen (“Zendster Annie”) programma’s.

Vrije radio bloeide in de regio, maar Speedway bleef een vaste waarde op vrijdagavond en maandagochtend. In 1982 vierde de zender zijn eerste jubileum, zelfs onder het oog van de RTT‑opsporingsdienst, die uit coulance pas na afloop wilde ingrijpen.

Samenwerking met Radio Grensland
Omdat uitzenden vanuit een woonhuis risico’s met zich meebracht, zocht Vrinssen een duurzamere oplossing. In 1982 ging hij in gesprek met Radio Grensland, een eveneens vrije zender die al bezig was met een officiële vergunning. Speedway ging op in Grensland, en vanaf januari 1983 werden de programma’s van Vrinssen en zijn team daar uitgezonden.

Ondertussen werkte de Vlaamse overheid aan een wettelijk kader voor lokale radio’s. Organisaties als VEBE en VEBORA vertegenwoordigden de sector, en in 1983 werden honderden zenders voorlopig positief beoordeeld. Grensland kreeg in 1985 een vergunning, maar Vrinssen voelde zich steeds minder thuis in de samenwerking. Een eigen legale zender leek onmogelijk — tot zich een onverwachte kans voordeed.

De weg naar legalisatie
Via politieke contacten kwam Vrinssen in aanraking met Radio Bocholt, een kleine zender die zijn vergunning wilde afstoten vanwege de hoge kosten. In 1985 werd een constructie opgezet waarbij de vzw en vergunning van Radio Bocholt werden overgenomen en verplaatst naar Molenbeersel. Zo ontstond Radio Bocholt Speedway, met Vrinssen als voorzitter en een nieuw bestuur.

Vanaf 1985 mochten lokale radio’s reclame uitzenden, wat cruciaal was voor de financiële levensvatbaarheid. Tegelijkertijd moesten zenders bijdragen aan SABAM, wat een aanzienlijke kostenpost vormde. Programmamakers moesten nauwkeurig bijhouden welke muziek ze draaiden — al gebeurde dat in de praktijk vaak met de natte vinger.

1 januari 1986: Speedway wordt legaal
De officiële start vond plaats op 1 januari 1986 vanuit Café De Jachthoorn in Molenbeersel. De leefkeuken achter het café werd ingericht als studio, en dagelijks werd uitgezonden van 8.00 tot 24.00 uur. De ploeg bestond uit een mix van oude Speedway‑gezichten, medewerkers van Radio Heidebloem en nieuwe Nederlandse presentatoren.

Informatie werd een belangrijk onderdeel van de programmering. Het programma Speedway Info groeide uit tot een dagelijks blok, gepresenteerd door onder anderen Theo Beijnsberger en later Annie Princen (“Info Annie”).

Anekdotes en groei
De zender kende kleurrijke momenten. Zo werd tijdens de kermis in 1986 discjockey Harry Voermans gevraagd om een programma te maken, wat leidde tot het populaire “Puzzeluur”. Ook waren er live‑uitzendingen vanaf evenementen, zoals het Oud Limburgs Schuttersfeest in Stramproy, waarbij Speedway samenwerkte met Radio Monza.

De leefkeuken bleek echter onpraktisch: een houten vloer zorgde voor overslaande platen en de privé‑situatie van de café‑uitbaters kwam onder druk. Daarom werd een nieuwe studio gebouwd in een andere ruimte van het café.

Een klap voor de organisatie
Op 1 november 1986 overleed penningmeester en mede‑drijvende kracht Jan Driessens onverwachts. Zijn overlijden sloeg diepe wonden binnen de organisatie. Tegelijkertijd moest een nieuw erkenningsdossier worden ingediend, wat met vereende krachten lukte. De erkenning versterkte het groepsgevoel en Speedway bleef een hechte vrijwilligersorganisatie.

Een bont gekleurde programmering
Speedway stond bekend om zijn verticale programmering: elk uur en elke dag klonk anders. Van Nederlandstalig tot country, van klassiek tot piratenmuziek — alles passeerde de revue. In het weekend waren er quizzen, blaasmuziek, sportverslaggeving en humoristische programma’s zoals “Kwissen met het Flaterteam”.

Reclame was de levensader van de zender. Spotjes werden vaak door medewerkers zelf ingesproken en konden soms bijna een minuut duren. Sommige adverteerders, zoals Nossin Tapijt, waren jarenlang elk uur te horen.

Nieuwe studio en antennemast
In 1988 werd besloten een eigen studio te bouwen naast Café De Jachthoorn. Vrijwilligers bouwden een complex met live‑studio, opnamestudio en kantoor. In 1989 volgde een opendeurdag. Kort daarna dreigde een frequentiedeling met Radio Monza, maar dankzij bemiddeling van burgemeester Hubert Brouns werd dit teruggedraaid. Speedway mocht voortaan zelfs 24 uur per dag uitzenden.

Verhuizing naar de Oudekerkstraat
In 1991 verhuisde de zender naar een nieuw pand aan de Oudekerkstraat, het voormalige café “Biej Zjeer”. Het gebouw werd volledig verbouwd tot radiocomplex met café. De verhuizing werd in één nacht uitgevoerd, met slechts twintig minuten uitzendonderbreking. De nieuwe antennemast, bijna 40 meter hoog, werd een herkenningspunt in Molenbeersel.

Organisatie en professionalisering
Na het vertrek van Vrinssen begin jaren ’90 werd een nieuwe organisatiestructuur ingevoerd met een beheerraad, dagelijks bestuur en programmaraad. De nieuwsvoorziening werd uitgebreid met eigen bulletins en interviews. Vrijwilligers zoals Jacques Verboeket speelden hierin een belangrijke rol.

Levenslijn en maatschappelijke betrokkenheid
In 1992 organiseerde Speedway een grote actie voor VTM Levenslijn, met een weekend vol optredens en live‑radio vanuit de parochiezaal. De actie bracht veel geld op en leverde de zender regionale waardering op.

Nieuwe formats en humor
Martin van Munster introduceerde een regionale variant van de “Verborgen Telefoon”, waarbij nietsvermoedende inwoners in absurde telefoongesprekken werden gelokt. Het werd een hit en werd zelfs door andere zenders overgenomen.

De druk van een veranderend medialandschap
Rond 1993 veranderde het radiolandschap snel. Commerciële zenders, kabelradio en horizontale programmering werden de norm. Speedway moest mee evolueren. Er kwamen nieuwe jinglepakketten, betere reclameproductie en een strakkere nieuwsstructuur.

Automatisering en een nieuwe koers
Om professioneler te worden, investeerde Speedway in een geavanceerd automatiseringssysteem met CD‑wisselaars, MiniDiscs en computergestuurde playlists. Dit maakte horizontale programmering mogelijk en leidde tot een nieuwe muzikale koers: herkenbare hits uit de jaren ’60, ’70 en ’80, aangevuld met hedendaagse muziek die binnen dat profiel paste.

Een vaste dagstructuur werd ingevoerd, met gepresenteerde programma’s in de ochtend, voormiddag, middag en vooravond. Non‑stopblokken kregen een uniforme vormgeving. Het “Hitmuseum” werd een dagelijks terugkerend item.

Naar een nieuwe identiteit
Met de nieuwe koers kwam ook de vraag naar een nieuwe naam. “Radio Speedway” was ooit gekozen uit persoonlijke voorkeur, maar paste minder bij de bredere, professionelere uitstraling die de zender nastreefde. De roepnaam kon worden aangepast zonder de vzw‑structuur te wijzigen — een eerste stap richting rebranding.

Foto boven: Wiel Vrinssen in de studio van Radio Grensland

Begin jaren tachtig kende Weert een levendige piratenscene. Verschillende etherpiraten vulden dagelijks de FM-band, vaak zonder noemenswaardige problemen, tot de Radio Controle Dienst (R.C.D.) samen met de politie ingreep. Voor enkele van deze radiomakers werd dat het einde van hun hobby, maar voor anderen vormde het juist het begin van een nieuw avontuur. Een van hen was Henk Wouters, jarenlang actief als Vrije Lokale Omroep Weert. Via contacten over de grens hoorde hij dat België veel toleranter stond tegenover vrije radio. Dat inzicht zou de basis vormen voor Radio Grensland.

De sprong naar België
Wouters polste collega‑piraten Pierre Vervoort (Radio Fata Morgana) en Leon van Berkom (Radio de Viking) voor een gezamenlijke verhuizing naar België. De drie kwamen samen om plannen te smeden en zochten een geschikte locatie net over de grens, maar wel dicht genoeg bij Weert om daar goed te ontvangen te zijn. Via Jaak Derckx kwamen ze terecht bij Café Het Fort in Molenbeersel, waar uitbater Pierre Lemmens – een fanatiek luisteraar – hen met open armen ontving. In Boshoven werd een opnamestudio ingericht, terwijl in Molenbeersel de eerste zendmast werd opgebouwd.

De eerste uitzending
Henk had de naam al klaar: Radio Grensland Internationaal. Hij regelde een stereozender – destijds een unicum – en maakte de eerste jingles. Op zondag 23 augustus 1981 om 10.00 uur klonk de allereerste uitzending op 101.2 MHz, met als openingsnummer Beautiful Sunday van Daniel Boone. De programma’s waren vooraf opgenomen op C120‑cassettes. In een voormalig kippenhok bij Café Het Fort stond de volledige uitrusting: een cassetterecorder, een klein mengpaneeltje, de zelfgebouwde zender en een transistorradio om op het hele uur een nieuwe cassette te starten.

De eerste presentatoren waren Henk Wouters (Luc van Egmond), Leon van Berkom (Polleke Fabri) en Pierre Vervoort (Jean‑Pierre van het Groenewoud). Terwijl Leon en Pierre in de studio de cassettes wisselden, reed Henk rond om de ontvangst te controleren.

Groei en Belgische inbreng
Het succes liet niet lang op zich wachten. Ook Belgische luisteraars en radiomakers raakten enthousiast. Onder anderen Peter Lemmens (Patrick van Impe) en Harry Laveaux (Jacky Heylen) sloten zich aan, samen met andere DJ’s uit de regio. Op 1 mei 1982 werd de vzw Radio Grensland Kinrooi opgericht. Omdat vrije radio’s in België een lokaal karakter moesten hebben, verdween het woord “Internationaal” uit de naam.

In juli 1983 volgde de voorlopige erkenning als lokale niet‑openbare radio. De organisatie professionaliseerde snel: er kwam een Raad van Beheer, een Programmaraad en een groeiende groep medewerkers. Het kippenhok werd ingeruild voor een studio bij Schutterij Sint‑Hubertus, waar ook een dertig meter hoge mast met acht dipolen werd geplaatst.

Familieradio met lokale verankering
Radio Grensland profileerde zich als familieradio met veel aandacht voor lokale informatie. Het programma Grensland Actueel bracht dagelijks nieuws en activiteiten uit beide Limburgen. Verenigingen, diensten en instellingen kregen regelmatig een plek in de uitzendingen. De horizontale programmering – vaste programma’s op vaste tijden – was vernieuwend en droeg bij aan de professionele uitstraling.

In juli 1984 vierde de zender zijn driejarig bestaan met een groot feestweekend, met optredens van onder meer The Classics, de Alpenzusjes en de Riesenthaler Kapelle. Het evenement trok veel volk en verstevigde de reputatie van Grensland.

Luistercijfers en regionale impact
De luistercijfers stegen explosief. Een enquête onder leerlingen van het Technisch Instituut Sint‑Jansberg in Maaseik toonde dat 80% regelmatig naar Grensland luisterde. De zender haalde pieken tot 150.000 luisteraars per dag, met ontvangst tot ver boven Nijmegen. Daarmee groeide Radio Grensland uit tot een van de grootste vrije radio’s van Limburg.

De uitzendtijden werden uitgebreid tot zestien uur per dag. Lokale actualiteit, sport en verenigingsnieuws vormden belangrijke pijlers. De drive‑in show van Radio Grensland werd een begrip: in 1984 werden meer dan zeventig optredens geboekt.

Professionalisering en nieuwe studio’s
Door strengere regelgeving en de groei van de organisatie namen de administratieve en commerciële taken toe. Op 2 januari 1986 verhuisde de zender naar 107.2 MHz. Enkele maanden later, op 9 mei 1986, werden de nieuwe studio’s aan de Weertersteenweg officieel geopend. Het gebouw bood ruimte aan een moderne uitzendstudio, opnamestudio, redactielokaal, kantoren en een ontvangstruimte. Het aantal medewerkers groeide tot boven de honderd.

Van Molenbeersel naar Kinrooi – en het einde van een tijdperk
De locatie in Molenbeersel werd te klein en in 1988 verhuisde Radio Grensland naar de Kloosterstraat 29 in Kinrooi. Door een nieuw frequentieplan kwam de zender uiteindelijk op 105.1 MHz terecht. In de jaren negentig sloot Grensland zich aan bij de Contact‑groep, maar de commerciële druk en veranderende tijdsgeest deden de oorspronkelijke spirit langzaam verdwijnen. De belangstelling voor lokale radio nam af en uiteindelijk doofde het avontuur uit.

Een blijvende erfenis
Radio Grensland was jarenlang een begrip in beide Limburgen. Voor tienduizenden luisteraars vormde de zender een dagelijkse metgezel; voor medewerkers een bron van vriendschappen en onvergetelijke momenten. Wat begon als een stoutmoedig initiatief van enkele Weerter piraten groeide uit tot een regionaal radiomonument dat nog altijd warme herinneringen oproept.