De televisiereportage die Tineke de Nooy in 1976 maakte met eigenaar Sylvain Tack laat het perfect zien: het kloppend hart van Radio Mi Amigo lag niet langer op zee, maar in het Spaanse Platja d’Aro. Nadat de Nederlandse zeezenders in 1974 moesten stoppen, week Tack uit naar de Costa Brava, waar Spanje het Verdrag van Straatsburg nog niet had ondertekend. De studio’s verhuisden mee, en zo werd een rustige badplaats plots het zenuwcentrum van een populaire grenszender.
Vanuit Platja d’Aro produceerde Mi Amigo programma’s voor honderdduizenden luisteraars in Nederland en Vlaanderen. Dj’s, technici en verslaggevers vonden er een nieuw toevluchtsoord, terwijl de zender de naam van het stadje onbedoeld door heel West‑Europa verspreidde. De komst van de Veronica‑ploeg voor het tv‑interview onderstreepte hoe bijzonder deze uitwijkbasis was.
Toen in 1978 zowel de techniek als de politieke ruimte wegviel, viel het doek. Maar Platja d’Aro bleef voor altijd verbonden met Radio Mi Amigo — de zeezender die een Spaanse kustplaats onverwacht mediaberoemd maakte.